امير مؤ منان (ع ) زمان پس از ظهور را در گفتارى چنين ترسيم كرده ، مى فرمايد:
حضرت مهدى (عج ) اميرانش را به تمام كشورها مى فرستد تا عدالت را پياده كنند. [در آن زمان :]
گوسفند در كنار گرگ مى چرد.
كودكان با مارها و عقرب ها بازى مى كنند و هيچ آسيبى به آن ها نمى رسد.
شر برداشته شده و خير مى ماند.
انسان يك مدّ (كمتر از يك كيلو) مى كارد و هفتصد مدّ محصول برداشت مى كند، همان گونه كه قرآن مى فرمايد: (همانند يك دانه كه از آن هفت سنبل برويد و در هر سنبلى صد دانه باشد.)
ربا و زنا برداشته مى شود و اثرى از شراب خوارى و ريا و خودنمايى باقى نمى ماند.
مردم به اطاعت و عبادت و نماز جماعت رو مى آورند.
عمرها طولانى مى شود.امانت ها رعايت مى شود.درختان پرثمر و بركات افزون مى گردد.اشرار هلاك شده و نيكان مى مانند.
از دشمنان اهل بيت (ع ) كسى باقى نمى ماند.گفتنى است ، همان قدر كه ترسيم چنين جهانى در افق خيال آسان است ، از نظر عمل فوق العاده مشكل و طاقت فرساست ، امّا حضرت مهدى (عج ) به عنوان معمار اين جامعه نوين ، به قدرى از توانايى هاى روحى و معنوى برخوردار است كه مى تواند جهانى را كه از ظلم و جور پر شده است ، از عدل و داد پر كند و فراتر از مدينه فاضله اى كه فلاسفه و دانشمندان ترسيم كرده اند، به وجود آورد..